OpenSCAD: model napisany kodem do druku 3D

Jak działa OpenSCAD

OpenSCAD opiera się na zasadzie konstruktywnej geometrii brył: z sześcianów, walców i kul składasz model przez dodawanie, odejmowanie i część wspólną. Wszystko jest w pliku tekstowym, więc wymiary możesz zapisać jako zmienne. Zmieniając jedną wartość, dostajesz inny rozmiar pudełka, liczbę otworów albo grubość ścianki. Więcej także w Wikipedii.

To modelowanie parametryczne w najczystszej postaci. Do organicznych kształtów OpenSCAD się nie nadaje, od tego jest Blender.

Eksport

Po wyrenderowaniu (F6) wybierz Export i zaznacz STL lub 3MF. Podgląd (F5) wystarcza do sprawdzenia kształtu, ale do eksportu trzeba pełnego renderu. Jednostki w OpenSCADzie są bezwymiarowe, ale slicery traktują je jako milimetry, czyli 10 znaczy 10 mm.

Na co uważać

• Zerowa grubość. Dwie bryły, które stykają się tylko powierzchnią, mogą się połączyć błędnie. Daj im niewielkie zachodzenie, na przykład 0,01 mm.
• Gładkość. Zmienna $fn określa, z ilu ścianek składa się okrąg. Przy niskiej wartości walec będzie kanciasty, przy bardzo wysokiej plik jest niepotrzebnie duży.
• Cienkie ścianki. Poniżej 0,8 mm nie wydrukują się czysto dyszą 0,4 mm.

OpenSCAD a Twoje zamówienie

Typowe zastosowanie to skrzynka z regulowanymi wymiarami: w zmiennych podajesz długość, szerokość, wysokość i grubość ścianki, a kod robi z nich korpus, otwory i pokrywę. Gdy potem potrzebujesz innego rozmiaru, zmieniasz liczbę. Dla małych serii to praktyczne: kilka wariantów jednej części możesz zamówić naraz.

Plik wgrywasz do kalkulatora. Dzięki parametrom łatwo zrobisz kilka rozmiarów tej samej części i każdy możesz zamówić z własną liczbą sztuk. Cena liczy się z rzeczywistego przygotowania modelu do druku, więc widzisz, jak rozmiar wpływa na gramy i czas.