Wytwarzanie addytywne: produkcja przez dokładanie materiału

Co znaczy addytywne

Słowo addytywne pochodzi od dodawania. Klasyczna obróbka jest odwrotnością: z bloku się odbiera, aż zostanie element, dlatego nazywa się ją subtraktywną. Przy odlewaniu i wtryskiwaniu materiał z kolei wlewa się do formy. Wytwarzanie addytywne wystarcza natomiast model cyfrowy i maszyna. Do wytwarzania addytywnego zalicza się kilka procesów, przegląd znajdziesz też w opisie drukarek 3D na Wikipedii. W codziennym języku używa się określenia druk 3D.

Główne technologie

• Wytłaczanie plastiku (FDM): dysza układa stopiony filament. Najpopularniejsza i najtańsza.
• Utwardzanie żywicy (SLA, DLP, MSLA): światło utwardza płynną żywicę.
• Spiekanie proszku (SLS, MJF): laser albo ciepło spaja plastikowy proszek.
• Natrysk (PolyJet, binder jetting): dyszami nanosi się materiał albo spoiwo.
• Druk z metalu (SLM, DMLS): laser topi metalowy proszek.

Kiedy ma sens

Wytwarzanie addytywne opłaca się przy pojedynczych sztukach i małych seriach, przy skomplikowanych kształtach, które inaczej trudno wykonać, i tam, gdzie nie chcesz płacić za formę. Przy dużych seriach identycznych elementów lepiej opłaca się wtrysk. Nadaje się też do prototypów i części zamiennych.

My wytwarzamy addytywnie technologią FDM z PLA i PETG. Wgrywasz model, widzisz cenę za sztukę i termin dostawy, płacisz fakturą zaliczkową z kodem QR, a po zapłacie zaczynamy drukować. Ilość od 1 do 5 000 sztuk, minimalne zamówienie to 12 € bez VAT.

Projektowanie elementów pod wytwarzanie addytywne

Dobry element do wytwarzania addytywnego niekoniecznie jest tym samym, który zaprojektowałbyś pod obróbkę. Wewnętrzne wnęki, odciążenia i złożone kształty nic nie kosztują, ale ostre nawisy, cienkie ściany i duże płaskie powierzchnie stawiają wymagania podporom, ułożeniu i grubości ścian. Dlatego warto sprawdzić model przed zamówieniem i przy FDM dać w rogach drobne zaokrąglenia.